ตลอดระยะเวลา 20 ปีที่ผ่านมา ได้ทำอะไรหลายๆอย่าง เกินอายุอีกนะ จึงทำให้รู้ว่าตัวเองแตกต่างจากคนอื่นมากน้อยเท่าไหร่ วันนี้แค่รู้สึกอะไรหลายๆอย่าง ในขณะที่นั่งรถเมล์เกือบจะทั้งวัน คิดไตร่ตรองเสมอว่าตัวเองทำอะไรอยู่ <น้ำตาไหล....ฮือๆ> เจอะเจอไรหลายๆอย่าง ทั้งๆที่เป็นเรื่องดีนะ แต่เป็นยังไงไม่รู้อย่างที่ย่าเคยบอกไว้เสมอว่า "หนูเองทำอะไรไม่เคยขึ้นเลย"
อยากจะบอกว่า ทำไมฉันถึงได้ทำ ทำเกินไป ทำมากไป ... รู้ไหมทำไม เพราะว่า คิดไว้เสมอว่า "วันนี้คือวันสุดท้ายของวันที่เหลืออยู่" ฉันเองไม่รู้ว่าจะได้ตื่นขึ้นมาเห็นวันนี้อีกหรือเปล่า หรือ ไม่รู้ว่าจะต้องมีวันพรุ่งนี้ไหม คิดไว้อย่างนี้มาเป็นเวลานาน จึงได้อยากทำอะไรก็ทำ ไม่ค่อยสนใจใครเพราะเป็นคนที่รู้ใจตัวเองว่าเป็นคนที่แคร์คนอื่นและเป็นคนคิดมาก เลยไม่อยากให้มีเวลาคิด จึงอยากจะทำทุกๆวัน ให้เต็มที่ ในทุกๆเรื่อง อยากทำอะไรก็ทำโดยไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อนเป็นพอ
ยอมรับว่าฉันเองใช้ชีวิตแตกต่างกับคนอื่นมาโดยตลอด เคยโทษคนโน้นคนนี้บ้างแหละ แม้กระทั่งโทษพ่อแม่ที่ให้เกิดมา ทำให้พ่อแม่เดือดร้อนกับเรามาก แต่ก็คิดไว้เสมอว่าที่ทำไปเพราะว่าเราไม่รู้ว่าจะได้เกิดหรือมีโอกาสได้ทำหรือเปล่า จนบางครั้งคนอื่นมองว่าเราบ้า ไปเลย ..... ใช่ว่าฉันเองจะสนใจใครที่ไหน (ทั้งๆที่แคร์คนอื่นมากมาย)
ระยะเวลา 20ปี ... ฉันอยากจะบอกว่า ที่ฉันเป็นอย่างนี้ไม่ได้ขึ้นกับใคร ไม่ใช่พ่อแม่ ที่เลี้ยงดู แต่กลับเป็นปู่กับย่าที่ดูแล มากกว่า .... เหนื่อยนะ ท้อนะ ไม่รุ้ว่าร้องไห้สักกี่ครั้ง ที่จริงอ่ะ ที่เห็นแข็งกระด้าง หยาบคาย เข้มแข็ง แต่รู้ไมว่า ข้างในมันอ่อนไหว เปราะบาง มากมาย ... มันใกล้จะแตก.... ไม่รู้วันไหน วันหนึ่งวันที่หมดไปฉันเองไม่รู้สึกที่จะเสียใจเลย ในขณะที่ฉันกำลังร้องไห้มีใครจะรับรู้บ้างรึเปล่าว่าเป็นไร 20แล้วนะ ที่ล้มแล้วไม่มีใครจับมือคอยประคองพาลุก ฉันเองต้องคลานขึ้นเองแม้จะเจ็บปวดแต่มันคุ้มค่ากับสิ่งที่ผ่านมานะ
ขอบคุณ พ่อกับแม่ ที่ให้เกิดมา
ขอบคุณปู่กับย่า <ปู่ย่า ทุกๆคน> ที่เลี้ยงดู เป็นอย่างดี
ขอบคุณ อาๆ ที่ปลูกฝังความนึกคิด ที่ทำให้หนูโต
ขอบคุณ พี่ๆน้องๆ ... ที่ทำให้เหนื่อยมากนัก
ขอบคุณคุณครู อาจารย์ ที่ให้ความรู้และให้คำปรึกษา
ขอบคุณเพื่อนๆ ประถม มัธยมต้น มัธยมปลาย ที่ทำให้คิดถึงเสมอ
ขอบคุณน้องที่เล่นโกะที่โรงเรียน ที่ทำให้พี่ยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อน้องได้
ขอบคุณพี่เพื่อนน้อง ในมหาวิทยาลัย ที่ทำให้ได้ทำอะไรไม่เคยทำ
ขอบคุณพี่เพื่อนน้องที่เล่นโกะ ... ที่ทำให้รู้ว่าโลกใบนี้กว้างใหญ่ ขนาดไหน
ขอบคุณพี่เพื่อนน้อง บ้างจางกึนซอก ที่ทำให้ยิ้มได้เสมอและมีความสุขมากมาย
สิ่งสุดท้าย .... ที่อยากจะขอบคุณมากๆ มากจริงๆ ......
ขอบคุณบทเรียนอันล้ำค่าที่ดีและไม่ดี ที่ทำให้เติบโตมา ที่ทำให้ยิ้มได้ ที่ทำให้ทัศนคติทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้น หนังสือทุกๆเล่มที่ทำให้ได้อยู่ในสมองบ้าง
วันนี้เป็นวันวุ่นวายอีก 1 วัน ที่ทำให้ฉันสับสนกับสิ่งต่างๆเข้ามาในชีวิต ฉันรู้ตัวฉันดีว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่ อยากขอโทษใครก็ตามที่ฉันทำให้เสียใจหรือรู้สึกไม่ดีด้วย
ฉันรุ้ว่าทำไมฉันถึงไม่ต้องการที่จะให้ใครมาใส่ใจมากนัก เพราะฉันเองไม่รู้ว่าคนที่ใส่ใจอยู่นั่นเขาจะกลับมาใส่ใจเราหรือไม่ แต่รู้ว่าแค่ได้ทำก็เพียงพอ
บางครั้ง ร้องไห้กับตัวเองว่าทำไมต้องทำเพื่อคนอื่นมากนักหรือเพื่อนๆก็ถาม มันรุ้สึกไม่ดีที่เราไม่ได้ทำเพราะคิดว่าถ้าตายไปในตอนนี้จะเป็นอย่างไรถ้าไม่ได้ทำ คนเรามันไม่มีที่แน่นอนไม่มีที่สิ้นสุดหรอกถ้าชีวิตดำเนินต่อไป ฉันมีความสุขดีกับการที่ทำอยู่ทุกวันนี้ แค่ต้องเรียนให้ผ่านๆ โดยที่พ่อ ปู่ย่า อาๆ ไม่ต้องห่วง แต่พวกเขาก็ไม่เคยที่จะกดดันเลย แต่ตัวเองกลับเป็นคนกดดันตัวเองตลอดเวลา ด้วยความที่เรียนไม่เก่ง สมองช้า กว่าคนอื่น แต่ดันเรียนยากๆ .... แต่ทำไงได้ล่ะ พ่อจ่ายตังให้ก็เยอะและ ก็เรียนแม้มันจะไม่ใช่ไม่ชอบ แต่ก็ต้องเรียน .... ตามนั้น .....
แต่ฉันเองโชคดีที่ไม่มีใครบังคับให้ทำอะไร มีสิ มีบังคับ แต่ฉันเองต่างหากที่ไม่ทำ แม้มันจะทำได้ แต่ขอแค้ได้ทำที่ตัวเองเลือก "พ่อตีกรอบไว้ให้เดิน เราก็ต้องอยู่ในกรอบ แต่กรอบนั้น ไม่ได้เดินตรงๆๆ วิ่งบ้างล่ะ ล้มบ้างล่ะ ครานบ้าง ร้องไห้บ้าง นอนบ้าง .... แต่ จุดมุ่งหมาย อยู่ข้างหน้าเราก็รู้เสมอ" และพ่อก็ยังบอกทุกๆวันนี้ว่า "พ่อไม่ได้มีเงินทองมากองให้เหมือนคนอื่นเขา เจ้าจงทำสิ่งที่เจ้าอยากจะทำ เจ้าอยากได้อะไรพ่อให้ได้ทุกสิ่งทุกอย่าง บางอย่างไม่ต้องขอพ่อให้ถ้าพ่อมี ถ้าพ่อไม่มีสิ่งเจ้าขอพ่อจะหาให้จนได้ แม้จะช้าหน่อย พ่อยังบอกเสมอว่าสิ่งที่ลูกขอมีสิ่งไหนที่พ่อไม่ให้" จริงอย่างที่พ่อบอกแหละ
ฉันเองไม่เคยทำตามที่พ่อต้องการ แค่พ่อให้โทรไปหาแม่เลี้ยง ฉันเองยังไม่อยากจะคุย มันก็นานแล้วนะตลอกระยะเวลา เกือบ14ปีแล้วมั้ง ฉันเองไม่เคยที่จะคุย เราคุยกันไม่กี่คำ แต่ขณะที่พี่ของฉันคุยอย่างถูกคอ แล้วจะทำไมล่ะ มันทำไรไม่ได้นี่ พ่อก็รู้นิสัยหนูดีออก พ่อก็พยายามยอมรับ จนพ่อไม่อยากที่จะพูดอะไรแล้ว ..... ขอโทษ ค่ะ พ่อ....
""""""""""""" เหนือ่ยและ ..... พอก่อนนน""""""""22.22น.
สู้ๆ จ้า แม่พี่บอกว่าหนทางชีวิตไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ
ตอบลบบางครั้งแม้เราจะท้อแต่เราก็ล้มลงไม่ได้ เราอยากจะร้องไห้ เราต้องแอบไปร้องไห้คนเดียว แม้เราจะเปราะบางแต่เราต้องแสร้งทำเป็นอดทน แค่คิดว่าถ้าเราผ่านมันไปได้ ที่สุดปลายอุโมงค์อาจจะมีรางวัลใหญ่รอเราอยู่ ชีวิตเป็นแค่เพียงการทดสอบ อย่างน้อยก็ลองดูสักตั้งว่าเราจะผ่านไปได้แค่ไหน
ความสุขใจบางอย่าง แม้อยากตะโกนก็ทำได้แค่เก็บไว้ในใจ ชีวิตมันก็อย่างนี้หละ แต่มันก็ไม่ได้แย่ไปหมดเสียทีเดียว สักวันเราจะพบคนที่เข้าใจเรา อย่างน้อยตอนนี้ก็ควรจะมีเราที่เป็นคนๆ นั้นนะ
เหนื่อย ก็หลับ หิวก็กิน
ขอบคุณ นะพี่บี
ตอบลบสิ่งต่างๆนาๆๆ .... ที่เกิดขึ้น
มันจึงทำให้เข้มแข็งๆ .... แหละ
ขอบคุณมากๆๆ ค่ะ